الهى نائل مىگردد و لذا حضرت در مقام دعا مىگويد : [ وَامْنُنْ عَلَىَّ . . . ] بر من منت بگذار و توفيق چنين اعمالى را برايم مرحمت فرما . سوم : گويا شدن زبان به سپاس خدا ، چگونه صورت مىگيرد ؟ سخن گفتن ، روشن كننده وضعيت درون انسانست ، هرچه در عالم باطن وجود دارد غير مكشوف ، و از همگان پنهان است ، ولى با حرف زدن پرده‌ها كنار مىرود ، و لذا در احاديث آمده ، اسرار خودت را تا نگفته‌اى مالك آن هستى ولى اگر به كسى گفتى تو اسيرش مىباشى چون سرّ انسان با گفتن آشكار مىگردد ، به هر حال محتواى سخنان هركس باطن او را نشان داده و از شخصيت وى خبر مىدهد ، حالا چقدر اين حرف‌ها ، در صراط مستقيم قرار گرفته و واقعى هستند و براى بيان چه واقعيتى مطرح شده‌اند و در كدام جايگاه ارزشى بسيار بزرگ قرار گرفته‌اند فقط خدا مىداند ، چون در خيلى از موارد ، از عدّه‌اى سخنان بسيار آراسته به رنگ دين و حق شنيده مىشود ليكن باطن آنها آلوده به هوسهاى نفسانى و شيطانى بوده است ، پس ساختمان گفتار ، نمىتواند ارزش آن را نشان دهد بلكه تنها نيّت و قصد گوينده ارزش و زيبائى آن را روشن مىسازد ، اين در مقام گرفتن پاداش است ولى سخنان زيبا و خداپسند را بر زبان آوردن نيز خاصيتى دارد كه مهمترينش اقرار كردنست ، و انسان بدين وسيله حق را قبول مىكند و خود را وامدار ، و مديون كسى معرفى مىنمايد و لذا حضرت مىگويد : خدايا زبانم را به سپاس و ستايش و ياد خودت ، و به بهتر تعريف و تمجيد كردنت ، گويا ساز ، و دلم را براى نيل به اهداف دينت باز كن . به نظر مىرسد كه باز شدن قلب براى رسيدن به مقاصد دينى ، در گويا ساختن زبان به ذكر و شكر زيبا از خدا ، نقش كليدى دارد ، چون تمام اعضاى بدن از قلب كه مركز تصميم‌گيرى و تفكر است دستور مىگيرند .